computer... < ^ _* >

 

 

 

 

สู่ชีวิตที่ดีกว่านี้...

                     มาอีกละ วันที่น่าเบื่อสุดๆ คือวันจันทร์ เรียนตั้งแต่เช้าถึงเย็น เรียนอยู่นั้นแหละ ทั้งวัน เริ่มต้นเรียนเคมี ต่อด้วยการสอบ Eng กลับมาเรียนเคมีอีก แล้วก้อยังไปเรียนตรรกะ ยังไม่หมดนะ เรียนJava อีก แต่ไม่เป็นไร วันนี้เราโดด เรียนมากสุดๆอะ เริ่มตั้งแต่โดดเรียนเคมี ตอน 11.00 น. แล้วก้อมาโดดเรียน Java อีก ก้อมันไม่อยากเรียนนิ จารย์มีแต่บ่นๆ (บ่นได้ก้อดีนะ สอนรู้เรื่อง แต่เราไม่สนใจเองนะ) โดดเรียนเหรอ มีเหตุผลดิ มาทำเรื่องเงินกู้ แล้วก้อ มาดูเค้าทำบ้าน โคตรดีใจเลย จะเสดแหละ บ้านนะ จะได้อยู่ซะที แต่ก้อไม่รู้นะ จะสมกะที่อยากอยู่ไหมนะ อยู่กะเพื่อนๆ เยอะๆ น่าจะสนุกดีนะ (4 คนนะ) ไปอยู่อาจจะมีความรับผิดชอบมากขึ้นก้อได้ แต่ตอนนี้ก้อถือว่ารับผิดชอบมากแล้ว เพราะต้องมาเรียนต่างจังหวัด ดูแลตัวเอง(แต่รักพ่อกะแม่ และครอบครัวมากนะ ) ไม่มีใครมานั่งสอน นั่งบอก มีแต่ท่านทั้งหลายบอกผ่านมาจากการคุยโทรศัพท์ แต่เราก้อยังเป็นเด็กดีอยู่นะ เชื่อฟังท่านอยู่ เพราะท่านทั้งหลายส่งเรามาเรียนนิ แต่บางครั้งเราก้ออยากกลับบ้าน คิดถึงทุกท่านมากๆ เพราะบางที เรามาอยู่ตัวคนเดียว มันเหงามากๆ ถึงจะมีเพื่อนก้อตามเถอะ ไม่เป็นไร ในเมื่อท่านทั้งหลายอยู่กะเราตลอดเวลานิ ที่สำคัญปีหน้า น้องสาวเราก้อมาเรียนที่นี้ด้วยละ จะได้มีคนเถียงซะที รู้ไหม ว่าเรารักน้องเรามากนะ ตอนนี้น้องเราอยู่ปี 1 แล้ว แต่เรียนคนละที่ คนละจังหวัดกัน แต่ปีหน้าเราจะย้ายน้องเรามาเรียนอยู่กะเราด้วย ดีใจสุดๆ ที่สำคัญยิ่งกว่า เดี๋ยวน้องเรากะพี่สาวเราจะขึ้นมาเที่ยวหาเราที่นี้ด้วย แต่เราไม่ได้กลับบ้านอะ เซ็งเลย ไม่เป็นไร มีเพื่อนมาอยู่แล้ว ก้อน้องเรากะพี่เรางัย และก้อเห็นแม่บอกว่าจะมาอยู่นะ ถ้าท่านขายรถได้อีกคันหนึ่งนะ (เห็นขายได้หลายคันแล้ว ก้อไม่ขึ้นมาซะที ทำให้เราดีใจเล่นๆมั้ง) แต่พ่อดิ ไม่ยอมขึ้นมาเลย เห็นบอกว่าจะขึ้นมาถึงแค่แพร่ มาวันเดียวด้วยมั้ง ได้แต่คิด ว่าทำไหม ไม่ขึ้นมาถึงเชียงใหม่ อยากให้พ่อมาจริงๆนะ (เอาของมาให้ด้วยนะ) ไม่ว่าจะอย่างงัย เราก้อรักพ่อกะแม่ และครอบครัวมากที่สุด ตั้งแต่มาอยู่ที่มหาวิทยาลัยนี้นะ มีแต่เรื่อง ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรบ้างแหละ ยิ่งช่วงปี 1 นะ มีแต่เรื่อง ทำให้เราต้องหาคนปรึกษาอยู่ตลอดเวลา แต่คนที่เราชอบปรึกษา และไว้ใจสุดๆ คือ แม่ เราเองอะ มีเรื่องอะไร เราก้อโทรไปหาแม่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ แม่ให้คำปรึกษาเราดีมากๆ แต่เรานิสัยเสียมากๆ คือ ว่าเราไม่คิดว่าแม่จะคิดมากนะซิ เชื่อป่ะ ว่าตอนปี 1 แม่เราเกือบ เอาเราออกจากมหาวิทยาลัยแล้ว แม่บอกว่าทนไม่ไหวไม่ต้องทน แต่มาถึง ณ ตอนนี้แล้ว เรารู้แล้ว ว่ามหาวิทยาลัยแห่งนี้ คือ ชีวิต จริงๆ พอมาถึงปี 2 ยิ่งหนักเลย มีแต่เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องตัวเราเอง หรือเพื่อน ตลอดจนน้องสาขา มีเรื่องเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะทุกเรื่องที่ผ่านมาคือ ประสบการณ์ชีวิต คนที่มีชีวิตรอด ก้อต้องสู้ สู้เพื่อวันข้างหน้า สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 ไปละ.....ไว้เดี๋ยวจะมาเขียนใหม่นะ..........คนเดิมๆ...คนที่มีทั้งคนรักและคนเกลียด